ut­du­nen auf Plattdeutsch

Aussprache: /ˈuːtˌduːn̩/
Verb
Silbentrennung: ut·du·nen
[1]
Aufbauwortschatz
aktiv gebraucht
plattdeutsch:
wedder nöchtern warrn
deutsch:

Verbformen:

Infinitiv:
ut­du­nen
Partizip Perfekt:
ut­duunt
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Gegenwart:
ik duun ut
du duunst ut
he/se/dat duunt ut
wi duunt ut
ji duunt ut
se duunt ut
Imperfekt:
ik duun ut
du duunst ut
he/se/dat duun ut
wi du­nen ut
ji du­nen ut
se du­nen ut
Perfekt:
ik bün ut­duunt
du büst ut­duunt
he/se/dat is ut­duunt
wi sünd ut­duunt
ji sünd ut­duunt
se sünd ut­duunt
Konjunktiv:
ik duun ut
du duunst ut
he/se/dat duun ut
wi du­nen ut
ji du­nen ut
se du­nen ut
Imperativ:
duun ut!
duunt ut!

Etymologie:

Zusammengesetztes Wort bestehend aus: ut + duun