ver­köt­ten auf Plattdeutsch

Aussprache: /fəɾˈkœtn̩/ 🔊︎
Verb
Silbentrennung: ver·köt·ten
[1]
Aufbauwortschatz
aktiv gebraucht
plattdeutsch:
deutsch:

Verbformen:

Infinitiv:
ver­köt­ten
Partizip Perfekt:
ver­kött
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Gegenwart:
ik ver­kött
du ver­köt­tst
he/se/dat ver­kött
wi ver­kött
ji ver­kött
se ver­kött
Imperfekt:
ik ver­kött
du ver­köt­tst
he/se/dat ver­kött
wi ver­köt­ten
ji ver­köt­ten
se ver­köt­ten
Perfekt:
ik heff ver­kött
du hest ver­kött
he/se/dat hett ver­kött
wi hebbt ver­kött
ji hebbt ver­kött
se hebbt ver­kött
Konjunktiv:
ik ver­kött
du ver­köt­tst
he/se/dat ver­kött
wi ver­köt­ten
ji ver­köt­ten
se ver­köt­ten
Imperativ:
ver­kött!
ver­kött!

Etymologie:

Zusammengesetztes Wort bestehend aus: ver- + körten