op­ka­men op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈɔpˌkɔːm̩/
Verb
Sülven: op·ka·men
[1]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
opstahn
düütsch:
Bispelen:
[1] Slaap nich so lang! Koom man op un do wat!
[2]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
Kiemen billen un to lütte Planten ranwassen
Bispelen:
[1] De Roch is dit Johr goot opkomen.
[3]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
begäng warrn
düütsch:
Bispelen:
[1] Veel ole Brüük sünd afkamen un man wenig nee opkomen.

Verbformen:

Infinitiv:
op­ka­men
PPP:
op­ko­men
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik koom op
du kum­mst op
he/se/dat kum­mt op
wi koomt op
ji koomt op
se koomt op
Vergangen Tiet:
ik keem op
du keemst op
he/se/dat keem op
wi ke­men op
ji ke­men op
se ke­men op
Perfekt:
ik bün op­ko­men
du büst op­ko­men
he/se/dat is op­ko­men
wi sünd op­ko­men
ji sünd op­ko­men
se sünd op­ko­men
Kunjunktiv:
ik keem op
du keemst op
he/se/dat keem op
wi ke­men op
ji ke­men op
se ke­men op
Imperativ:
koom op!
koomt op!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: op + kamen