to­glö­ven op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈtɔu̯ˌɡlœɪ̯m̩/
Verb
Sülven: to·glö·ven
[1]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
to Recht för wohr nehmen
düütsch:
Bispelen:
[1] Dat kannst mi toglöven, ik leeg nich.

Verbformen:

Infinitiv:
to­glö­ven
PPP:
to­glöövt
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik glööf to
du glöövst to
he/se/dat glöövt to
wi glöövt to
ji glöövt to
se glöövt to
Vergangen Tiet:
ik glööf to
du glöövst to
he/se/dat glööf to
wi glö­ven to
ji glö­ven to
se glö­ven to
Perfekt:
ik heff to­glöövt
du hest to­glöövt
he/se/dat hett to­glöövt
wi hebbt to­glöövt
ji hebbt to­glöövt
se hebbt to­glöövt
Kunjunktiv:
ik glööf to
du glöövst to
he/se/dat glööf to
wi glö­ven to
ji glö­ven to
se glö­ven to
Imperativ:
glööf to!
glöövt to!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: to + glöven