weg­ka­men op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈvɛçˌkɔːm̩/
Verb
Sülven: weg·ka·men
[1]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
herstammen
düütsch:
von/aus einem Ort
Bispelen:
[1] Wo kummst du von weg?

Verbformen:

Infinitiv:
weg­ka­men
PPP:
weg­ko­men
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik koom weg
du kum­mst weg
he/se/dat kum­mt weg
wi koomt weg
ji koomt weg
se koomt weg
Vergangen Tiet:
ik keem weg
du keemst weg
he/se/dat keem weg
wi ke­men weg
ji ke­men weg
se ke­men weg
Perfekt:
ik bün weg­ko­men
du büst weg­ko­men
he/se/dat is weg­ko­men
wi sünd weg­ko­men
ji sünd weg­ko­men
se sünd weg­ko­men
Kunjunktiv:
ik keem weg
du keemst weg
he/se/dat keem weg
wi ke­men weg
ji ke­men weg
se ke­men weg
Imperativ:
koom weg!
koomt weg!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: weg + kamen