af­ka­men op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈafˌkɔːm̩/
Verb
Sülven: af·ka·men
[1]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
herstammen
düütsch:
von/aus einem Ort
Bispelen:
[1] Wo kummst du von af?
[2]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
looswarrn
Bispelen:
[1] Von 't Footweg strein büst du noch goot wedder von afkomen, de Snee is al wedder smulten.
[3]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
afirren
düütsch:
Bispelen:
[1] He is von 'n rechten Weg afkomen.
[4]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
verswinnen
düütsch:
Bispelen:
[1] De Bruuk is bi us nu ook al in’t Afkamen.
[5]
Randwoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
starven
nedderlandsch:
Bispelen:
[1] Wenn wi von de Welt afkoomt, denn wöölt wi nich lieden.
[6]
Randwoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
afsnieden
düütsch:
Bispelen:
[1] Bi 'n letzen Schuss bün ik teemlich goot afkomen.

Verbformen:

Infinitiv:
af­ka­men
PPP:
af­ko­men
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik koom af
du kum­mst af
he/se/dat kum­mt af
wi koomt af
ji koomt af
se koomt af
Vergangen Tiet:
ik keem af
du keemst af
he/se/dat keem af
wi ke­men af
ji ke­men af
se ke­men af
Perfekt:
ik bün af­ko­men
du büst af­ko­men
he/se/dat is af­ko­men
wi sünd af­ko­men
ji sünd af­ko­men
se sünd af­ko­men
Kunjunktiv:
ik keem af
du keemst af
he/se/dat keem af
wi ke­men af
ji ke­men af
se ke­men af
Imperativ:
koom af!
koomt af!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: af- + kamen