anmuns­tern auf Plattdeutsch

Aussprache: /ˈanˌmʊns·tɐn/
Verb
Silbentrennung: an·muns·tern
[1]
Aufbauwortschatz
aktiv gebraucht
plattdeutsch:
op en Schipp anhüürn
deutsch:

Verbformen:

Infinitiv:
anmuns­tern
Partizip Perfekt:
anmuns­tert
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Gegenwart:
ik muns­ter an
du muns­terst an
he/se/dat muns­tert an
wi muns­tert an
ji muns­tert an
se muns­tert an
Imperfekt:
ik muns­ter an
du muns­terst an
he/se/dat muns­ter an
wi muns­tern an
ji muns­tern an
se muns­tern an
Perfekt:
ik heff anmuns­tert
du hest anmuns­tert
he/se/dat hett anmuns­tert
wi hebbt anmuns­tert
ji hebbt anmuns­tert
se hebbt anmuns­tert
Konjunktiv:
ik muns­ter an
du muns­terst an
he/se/dat muns­ter an
wi muns­tern an
ji muns­tern an
se muns­tern an
Imperativ:
muns­ter an!
muns­tert an!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: an + munstern