rüm­prö­keln auf Plattdeutsch

Aussprache: /ɾˈʏmˌpɾøːy̯·kəln/
Verb
Silbentrennung: rüm·prö·keln
[1]
Aufbauwortschatz
plattdeutsch:
deutsch:
niederländisch:
englisch:

Verbformen:

Infinitiv:
rüm­prö­keln
Partizip Perfekt:
rüm­prö­kelt
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Gegenwart:
ik prö­kel rüm
du prö­kelst rüm
he/se/dat prö­kelt rüm
wi prö­kelt rüm
ji prö­kelt rüm
se prö­kelt rüm
Imperfekt:
ik prö­kel rüm
du prö­kelst rüm
he/se/dat prö­kel rüm
wi prö­keln rüm
ji prö­keln rüm
se prö­keln rüm
Perfekt:
ik heff rüm­prö­kelt
du hest rüm­prö­kelt
he/se/dat hett rüm­prö­kelt
wi hebbt rüm­prö­kelt
ji hebbt rüm­prö­kelt
se hebbt rüm­prö­kelt
Konjunktiv:
ik prö­kel rüm
du prö­kelst rüm
he/se/dat prö­kel rüm
wi prö­keln rüm
ji prö­keln rüm
se prö­keln rüm
Imperativ:
prö­kel rüm!
prö­kelt rüm!

Etymologie:

Zusammengesetztes Wort bestehend aus: rüm + prökeln