be­hin­nern auf Plattdeutsch

Aussprache: /bəˈhɪ·nɐn/
Verb
Silbentrennung: be·hin·nern
[1]
Randwortschatz
plattdeutsch:
deutsch:

Verbformen:

Infinitiv:
be­hin­nern
Partizip Perfekt:
be­hin­nert
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Gegenwart:
ik be­hin­ner
du be­hin­nerst
he/se/dat be­hin­nert
wi be­hin­nert
ji be­hin­nert
se be­hin­nert
Imperfekt:
ik be­hin­ner
du be­hin­nerst
he/se/dat be­hin­ner
wi be­hin­nern
ji be­hin­nern
se be­hin­nern
Perfekt:
ik heff be­hin­nert
du hest be­hin­nert
he/se/dat hett be­hin­nert
wi hebbt be­hin­nert
ji hebbt be­hin­nert
se hebbt be­hin­nert
Konjunktiv:
ik be­hin­ner
du be­hin­nerst
he/se/dat be­hin­ner
wi be­hin­nern
ji be­hin­nern
se be­hin­nern
Imperativ:
be­hin­ner!
be­hin­nert!

Etymologie:

Zusammengesetztes Wort bestehend aus: be- + hinnern