rutken­nen auf Plattdeutsch

Aussprache: /ˈɾuːtˌkɛn̩/
Verb
Silbentrennung: rut·ken·nen
[1]
Aufbauwortschatz
aktiv gebraucht
plattdeutsch:
en Persoon oder Saak ut en Grupp identifizeren
englisch:
deutsch:

Verbformen:

Infinitiv:
rutken­nen
Partizip Perfekt:
rutkenn­t
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Gegenwart:
ik kenn rut
du kenn­st rut
he/se/dat kenn­t rut
wi kenn­t rut
ji kenn­t rut
se kenn­t rut
Imperfekt:
ik kenn rut
du kenn­st rut
he/se/dat kenn rut
wi ken­nen rut
ji ken­nen rut
se ken­nen rut
Perfekt:
ik heff rutkenn­t
du hest rutkenn­t
he/se/dat hett rutkenn­t
wi hebbt rutkenn­t
ji hebbt rutkenn­t
se hebbt rutkenn­t
Konjunktiv:
ik kenn rut
du kenn­st rut
he/se/dat kenn rut
wi ken­nen rut
ji ken­nen rut
se ken­nen rut
Imperativ:
kenn rut!
kenn­t rut!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: rut + kennen