an­ko­pen auf Plattdeutsch

Aussprache: /ˈanˌkɔu̯pm̩/
Verb
Silbentrennung: an·ko·pen
[1]
Aufbauwortschatz
sik ~
plattdeutsch:
deutsch:
[2]
Aufbauwortschatz
sik ~
plattdeutsch:
deutsch:

Verbformen:

Infinitiv:
an­ko­pen
Partizip Perfekt:
an­koff­t
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Gegenwart:
ik koop an
du koff­st an
he/se/dat koff­t an
wi koopt an
ji koopt an
se koopt an
Imperfekt:
ik kööp an
du kööpst an
he/se/dat kööp an
wi kö­pen an
ji kö­pen an
se kö­pen an
Perfekt:
ik heff an­koff­t
du hest an­koff­t
he/se/dat hett an­koff­t
wi hebbt an­koff­t
ji hebbt an­koff­t
se hebbt an­koff­t
Konjunktiv:
ik kööp an
du kööpst an
he/se/dat kööp an
wi kö­pen an
ji kö­pen an
se kö­pen an
Imperativ:
koop an!
koopt an!

Etymologie:

Zusammengesetztes Wort bestehend aus: an + kopen