Kruut­kees op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈkɾuːtˌkɛːˑz/
Substantiv
Sülven: Kruut·kees
m de Kruut­kees
[1]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
Soort Kees mit Kööm
nedderlandsch:

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: Kruut + Kääs