Schun­kel op Plattdüütsch

Utspraak op Platt: /ˈʃʊn·kəl/
Substantiv
Sülven: Schun·kel
Plural: Schunkels f de Schun­kel
[1]
Randwoortschatt
plattdüütsch:
Schuckel
düütsch:
nedderlandsch:
engelsch:

Etymologie:

Woort afleidt von: schunkeln