Hun­ke­been op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈhʊn·kəˌbɛːn/
Substantiv
Sülven: Hun·ke·been
Plural: Hun­ke­been n dat Hun­ke­been
[1]
Randwoortschatt
plattdüütsch:
düütsch:
nedderlandsch:
engelsch:

Etymologie:

Woort afleidt von: Been