weg­hüp­pen op Plattdüütsch

Utspraak op Platt: /ˈvɛçˌhʏpm̩/
Verb
Sülven: weg·hüp·pen
[1]
Opbowoortschatt
plattdüütsch:
düütsch:
nedderlandsch:
engelsch:
Bispelen:
De Pogg is gau weghüppt.

Verbformen:

Infinitiv:
weghüppen
PPP:
weghüppt
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik hüpp weg
du hüppst weg
he/se/dat hüppt weg
wi hüppt weg
ji hüppt weg
se hüppt weg
Vergangen Tiet:
ik hüpp weg
du hüppst weg
he/se/dat hüpp weg
wi hüppen weg
ji hüppen weg
se hüppen weg
Perfekt:
ik bün weghüppt
du büst weghüppt
he/se/dat is weghüppt
wi sünd weghüppt
ji sünd weghüppt
se sünd weghüppt
Kunjunktiv:
ik hüpp weg
du hüppst weg
he/se/dat hüpp weg
wi hüppen weg
ji hüppen weg
se hüppen weg
Imperativ:
hüpp weg!
hüppt weg!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: weg + hüppen