ansnal­len auf Plattdeutsch

Aussprache: /ˈanˌsnaln̩/
Verb
Silbentrennung: an·snal·len
[1]
Aufbauwortschatz
aktiv gebraucht
plattdeutsch:
en Ansnaller tomaken
deutsch:

Verbformen:

Infinitiv:
ansnal­len
Partizip Perfekt:
ansnooll­t
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Gegenwart:
ik snall an
du snall­st an
he/se/dat snoll­t an
wi snoll­t an
ji snoll­t an
se snoll­t an
Imperfekt:
ik snall an
du snall­st an
he/se/dat snall an
wi snal­len an
ji snal­len an
se snal­len an
Perfekt:
ik heff ansnooll­t
du hest ansnooll­t
he/se/dat hett ansnooll­t
wi hebbt ansnooll­t
ji hebbt ansnooll­t
se hebbt ansnooll­t
Konjunktiv:
ik snall an
du snall­st an
he/se/dat snall an
wi snal­len an
ji snal­len an
se snal­len an
Imperativ:
snall an!
snooll­t an!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: an + snallen