ansnal­len op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈanˌsnaln̩/
Verb
Sülven: an·snal·len
[1]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
en Ansnaller tomaken
düütsch:

Verbformen:

Infinitiv:
ansnal­len
PPP:
ansnooll­t
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik snall an
du snall­st an
he/se/dat snoll­t an
wi snoll­t an
ji snoll­t an
se snoll­t an
Vergangen Tiet:
ik snall an
du snall­st an
he/se/dat snall an
wi snal­len an
ji snal­len an
se snal­len an
Perfekt:
ik heff ansnooll­t
du hest ansnooll­t
he/se/dat hett ansnooll­t
wi hebbt ansnooll­t
ji hebbt ansnooll­t
se hebbt ansnooll­t
Kunjunktiv:
ik snall an
du snall­st an
he/se/dat snall an
wi snal­len an
ji snal­len an
se snal­len an
Imperativ:
snall an!
snooll­t an!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: an + snallen