anbe­den auf Plattdeutsch

Aussprache: /ˈanˌbɛːdn̩/
Verb
Silbentrennung: an·be·den
[1]
Aufbauwortschatz
aktiv gebraucht
plattdeutsch:
deutsch:

Verbformen:

Infinitiv:
anbe­den
Partizip Perfekt:
anbeedt
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Gegenwart:
ik beed an
du beedst an
he/se/dat beedt an
wi beedt an
ji beedt an
se beedt an
Imperfekt:
ik beed an
du beedst an
he/se/dat beed an
wi be­den an
ji be­den an
se be­den an
Perfekt:
ik heff anbeedt
du hest anbeedt
he/se/dat hett anbeedt
wi hebbt anbeedt
ji hebbt anbeedt
se hebbt anbeedt
Konjunktiv:
ik beed an
du beedst an
he/se/dat beed an
wi be­den an
ji be­den an
se be­den an
Imperativ:
beed an!
beedt an!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: an + beden