anmi­cheln auf Plattdeutsch

Aussprache: /ˈanˌmɪ·çəln/
Verb
Silbentrennung: an·mi·cheln
[1]
Randwortschatz
aktiv gebraucht

Verbformen:

Infinitiv:
anmi­cheln
Partizip Perfekt:
anmi­chelt
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Gegenwart:
ik mi­chel an
du mi­chelst an
he/se/dat mi­chelt an
wi mi­chelt an
ji mi­chelt an
se mi­chelt an
Imperfekt:
ik mi­chel an
du mi­chelst an
he/se/dat mi­chel an
wi mi­cheln an
ji mi­cheln an
se mi­cheln an
Perfekt:
ik heff anmi­chelt
du hest anmi­chelt
he/se/dat hett anmi­chelt
wi hebbt anmi­chelt
ji hebbt anmi­chelt
se hebbt anmi­chelt
Konjunktiv:
ik mi­chel an
du mi­chelst an
he/se/dat mi­chel an
wi mi­cheln an
ji mi­cheln an
se mi­cheln an
Imperativ:
mi­chel an!
mi­chelt an!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: an + Michel