rutfin­nen auf Plattdeutsch

Aussprache: /ˈɾuːtˌfɪn̩/
Verb
Silbentrennung: rut·fin·nen
[1]
Aufbauwortschatz
aktiv gebraucht
plattdeutsch:
wat faststellen
deutsch:

Verbformen:

Infinitiv:
rutfin­nen
Partizip Perfekt:
rutfun­nen
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Gegenwart:
ik finn rut
du finn­st rut
he/se/dat finn­t rut
wi finn­t rut
ji finn­t rut
se finn­t rut
Imperfekt:
ik fünn rut
du fündst rut
he/se/dat fünn rut
wi fün­nen rut
ji fün­nen rut
se fün­nen rut
Perfekt:
ik heff rutfun­nen
du hest rutfun­nen
he/se/dat hett rutfun­nen
wi hebbt rutfun­nen
ji hebbt rutfun­nen
se hebbt rutfun­nen
Konjunktiv:
ik fünn rut
du fündst rut
he/se/dat fünn rut
wi fün­nen rut
ji fün­nen rut
se fün­nen rut
Imperativ:
finn rut!
finn­t rut!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: rut + finnen