ut­prö­keln auf Plattdeutsch

Aussprache: /ˈuːtˌpɾøːy̯·kəln/
Verb
Silbentrennung: ut·prö·keln
[1]
Aufbauwortschatz
aktiv gebraucht
plattdeutsch:
dör Prökeln ut wat ruthalen

Verbformen:

Infinitiv:
ut­prö­keln
Partizip Perfekt:
ut­prö­kelt
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Gegenwart:
ik prö­kel ut
du prö­kelst ut
he/se/dat prö­kelt ut
wi prö­kelt ut
ji prö­kelt ut
se prö­kelt ut
Imperfekt:
ik prö­kel ut
du prö­kelst ut
he/se/dat prö­kel ut
wi prö­keln ut
ji prö­keln ut
se prö­keln ut
Perfekt:
ik heff ut­prö­kelt
du hest ut­prö­kelt
he/se/dat hett ut­prö­kelt
wi hebbt ut­prö­kelt
ji hebbt ut­prö­kelt
se hebbt ut­prö­kelt
Konjunktiv:
ik prö­kel ut
du prö­kelst ut
he/se/dat prö­kel ut
wi prö­keln ut
ji prö­keln ut
se prö­keln ut
Imperativ:
prö­kel ut!
prö­kelt ut!

Etymologie:

Zusammengesetztes Wort bestehend aus: ut + prökeln