ver­gün­nen auf Plattdeutsch

Aussprache: /fəɾˈɡʏn̩/
Verb
Silbentrennung: ver·gün·nen
[1]
Randwortschatz
aktiv gebraucht
plattdeutsch:
günnen, tostahn
deutsch:

Verbformen:

Infinitiv:
ver­gün­nen
Partizip Perfekt:
ver­gün­nt
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Gegenwart:
ik ver­günn
du ver­gün­nst
he/se/dat ver­gün­nt
wi ver­gün­nt
ji ver­gün­nt
se ver­gün­nt
Imperfekt:
ik ver­günn
du ver­gün­nst
he/se/dat ver­günn
wi ver­gün­nen
ji ver­gün­nen
se ver­gün­nen
Perfekt:
ik heff ver­gün­nt
du hest ver­gün­nt
he/se/dat hett ver­gün­nt
wi hebbt ver­gün­nt
ji hebbt ver­gün­nt
se hebbt ver­gün­nt
Konjunktiv:
ik ver­günn
du ver­gün­nst
he/se/dat ver­günn
wi ver­gün­nen
ji ver­gün­nen
se ver­gün­nen
Imperativ:
ver­günn!
ver­gün­nt!

Etymologie:

Zusammengesetztes Wort bestehend aus: ver- + günnen