an­smö­ken auf Plattdeutsch

Aussprache op Platt: /ˈanˌsmœɪ̯kn̩/
Verb
Silbentrennung: an·smö·ken
[1]
Randwortschatz
plattdeutsch:
en Piep, Zigarr etc.
deutsch:

Verbformen:

Infinitiv:
ansmöken
Partizip Perfekt:
ansmöökt
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Gegenwart:
ik smöök an
du smöökst an
he/se/dat smöökt an
wi smöökt an
ji smöökt an
se smöökt an
Imperfekt:
ik smöök an
du smöökst an
he/se/dat smöök an
wi smöken an
ji smöken an
se smöken an
Perfekt:
ik heff ansmöökt
du hest ansmöökt
he/se/dat hett ansmöökt
wi hebbt ansmöökt
ji hebbt ansmöökt
se hebbt ansmöökt
Konjunktiv:
ik smöök an
du smöökst an
he/se/dat smöök an
wi smöken an
ji smöken an
se smöken an
Imperativ:
smöök an!
smöökt an!

Etymologie:

Zusammengesetztes Wort bestehend aus: an + smöken