an­bla­ken auf Plattdeutsch

Aussprache op Platt: /ˈanˌblɔːkn̩/
Verb
Silbentrennung: an·bla·ken
[1]
Randwortschatz
plattdeutsch:

Verbformen:

Infinitiv:
anblaken
Partizip Perfekt:
anblaakt
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Gegenwart:
ik blaak an
du blaakst an
he/se/dat blaakt an
wi blaakt an
ji blaakt an
se blaakt an
Imperfekt:
ik blaak an
du blaakst an
he/se/dat blaak an
wi blaken an
ji blaken an
se blaken an
Perfekt:
ik heff anblaakt
du hest anblaakt
he/se/dat hett anblaakt
wi hebbt anblaakt
ji hebbt anblaakt
se hebbt anblaakt
Konjunktiv:
ik blaak an
du blaakst an
he/se/dat blaak an
wi blaken an
ji blaken an
se blaken an
Imperativ:
blaak an!
blaakt an!

Etymologie:

Zusammengesetztes Wort bestehend aus: an + blaken