anbla­sen auf Plattdeutsch

Aussprache: /ˈanˌblɔːzn̩/
Verb
Silbentrennung: an·bla·sen
[1]
Aufbauwortschatz
aktiv gebraucht
plattdeutsch:

Verbformen:

Infinitiv:
anbla­sen
Partizip Perfekt:
anblaast
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Gegenwart:
ik blaas an
du blaasst an
he/se/dat blaast an
wi blaast an
ji blaast an
se blaast an
Imperfekt:
ik blaas an
du blaasst an
he/se/dat blaas an
wi bla­sen an
ji bla­sen an
se bla­sen an
Perfekt:
ik heff anblaast
du hest anblaast
he/se/dat hett anblaast
wi hebbt anblaast
ji hebbt anblaast
se hebbt anblaast
Konjunktiv:
ik blaas an
du blaasst an
he/se/dat blaas an
wi bla­sen an
ji bla­sen an
se bla­sen an
Imperativ:
blaas an!
blaast an!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: an + blasen