vör­föh­ren auf Plattdeutsch

Aussprache: /ˈføː͡ɐˌføːy̯·ɾən/
Verb
Silbentrennung: vör·föh·ren
[1]
Aufbauwortschatz
plattdeutsch:
deutsch:

Verbformen:

Infinitiv:
vör­föh­ren
Partizip Perfekt:
vör­föhrt
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Gegenwart:
ik föhr vör
du föhrst vör
he/se/dat föhrt vör
wi föhrt vör
ji föhrt vör
se föhrt vör
Imperfekt:
ik föhr vör
du föhrst vör
he/se/dat föhr vör
wi föh­ren vör
ji föh­ren vör
se föh­ren vör
Perfekt:
ik bün vör­föhrt
du büst vör­föhrt
he/se/dat is vör­föhrt
wi sünd vör­föhrt
ji sünd vör­föhrt
se sünd vör­föhrt
Konjunktiv:
ik föhr vör
du föhrst vör
he/se/dat föhr vör
wi föh­ren vör
ji föh­ren vör
se föh­ren vör
Imperativ:
föhr vör!
föhrt vör!

Etymologie:

Zusammengesetztes Wort bestehend aus: vör + föhren