af­sün­nern auf Plattdeutsch

Aussprache: /ˈafˌzʏ·nɐn/
Verb
Silbentrennung: af·sün·nern
[1]
Randwortschatz
plattdeutsch:
deutsch:

Verbformen:

Infinitiv:
af­sün­nern
Partizip Perfekt:
af­sün­nert
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Gegenwart:
ik sün­ner af
du sün­nerst af
he/se/dat sün­nert af
wi sün­nert af
ji sün­nert af
se sün­nert af
Imperfekt:
ik sün­ner af
du sün­nerst af
he/se/dat sün­ner af
wi sün­nern af
ji sün­nern af
se sün­nern af
Perfekt:
ik heff af­sün­nert
du hest af­sün­nert
he/se/dat hett af­sün­nert
wi hebbt af­sün­nert
ji hebbt af­sün­nert
se hebbt af­sün­nert
Konjunktiv:
ik sün­ner af
du sün­nerst af
he/se/dat sün­ner af
wi sün­nern af
ji sün­nern af
se sün­nern af
Imperativ:
sün­ner af!
sün­nert af!

Etymologie:

Zusammengesetztes Wort bestehend aus: af- + sünner