an­fründ­jen auf Plattdeutsch

Aussprache: /ˈanˌfɾʏnt·ʒən/
Verb
Silbentrennung: an·fründ·jen
[1]
Randwortschatz
sik ~
plattdeutsch:
deutsch:

Verbformen:

Infinitiv:
an­fründ­jen
Partizip Perfekt:
an­fründ­jt
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Gegenwart:
ik fründ­j an
du fründ­jst an
he/se/dat fründ­jt an
wi fründ­jt an
ji fründ­jt an
se fründ­jt an
Imperfekt:
ik fründ­j an
du fründ­jst an
he/se/dat fründ­j an
wi fründ­jen an
ji fründ­jen an
se fründ­jen an
Perfekt:
ik heff an­fründ­jt
du hest an­fründ­jt
he/se/dat hett an­fründ­jt
wi hebbt an­fründ­jt
ji hebbt an­fründ­jt
se hebbt an­fründ­jt
Konjunktiv:
ik fründ­j an
du fründ­jst an
he/se/dat fründ­j an
wi fründ­jen an
ji fründ­jen an
se fründ­jen an
Imperativ:
fründ­j an!
fründ­jt an!

Etymologie:

Zusammengesetztes Wort bestehend aus: an + fründjen