an­plö­gen auf Plattdeutsch

Aussprache: /ˈanˌpløːy̯ɡn̩/
Verb
Silbentrennung: an·plö·gen
plattdeutsch:
deutsch:

Verbformen:

Infinitiv:
an­plö­gen
Partizip Perfekt:
an­plöögt
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Gegenwart:
ik plöög an
du plöögst an
he/se/dat plöögt an
wi plöögt an
ji plöögt an
se plöögt an
Imperfekt:
ik plöög an
du plöögst an
he/se/dat plöög an
wi plö­gen an
ji plö­gen an
se plö­gen an
Perfekt:
ik heff an­plöögt
du hest an­plöögt
he/se/dat hett an­plöögt
wi hebbt an­plöögt
ji hebbt an­plöögt
se hebbt an­plöögt
Konjunktiv:
ik plöög an
du plöögst an
he/se/dat plöög an
wi plö­gen an
ji plö­gen an
se plö­gen an
Imperativ:
plöög an!
plöögt an!

Etymologie:

Zusammengesetztes Wort bestehend aus: an + plögen