anwen­nen auf Plattdeutsch

Aussprache: /ˈanˌvɛn̩/
Verb
Silbentrennung: an·wen·nen
[1]
Aufbauwortschatz
aktiv gebraucht
plattdeutsch:
sik en Habitus nee toleggen
deutsch:

Verbformen:

Infinitiv:
anwen­nen
Partizip Perfekt:
anwenn­t
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Gegenwart:
ik wenn an
du wenn­st an
he/se/dat wenn­t an
wi wenn­t an
ji wenn­t an
se wenn­t an
Imperfekt:
ik wenn an
du wenn­st an
he/se/dat wenn an
wi wen­nen an
ji wen­nen an
se wen­nen an
Perfekt:
ik heff anwenn­t
du hest anwenn­t
he/se/dat hett anwenn­t
wi hebbt anwenn­t
ji hebbt anwenn­t
se hebbt anwenn­t
Konjunktiv:
ik wenn an
du wenn­st an
he/se/dat wenn an
wi wen­nen an
ji wen­nen an
se wen­nen an
Imperativ:
wenn an!
wenn­t an!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: an + wennen