anwen­nen op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈanˌvɛn̩/
Verb
Sülven: an·wen·nen
[1]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
sik en Habitus nee toleggen
düütsch:

Verbformen:

Infinitiv:
anwen­nen
PPP:
anwenn­t
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik wenn an
du wenn­st an
he/se/dat wenn­t an
wi wenn­t an
ji wenn­t an
se wenn­t an
Vergangen Tiet:
ik wenn an
du wenn­st an
he/se/dat wenn an
wi wen­nen an
ji wen­nen an
se wen­nen an
Perfekt:
ik heff anwenn­t
du hest anwenn­t
he/se/dat hett anwenn­t
wi hebbt anwenn­t
ji hebbt anwenn­t
se hebbt anwenn­t
Kunjunktiv:
ik wenn an
du wenn­st an
he/se/dat wenn an
wi wen­nen an
ji wen­nen an
se wen­nen an
Imperativ:
wenn an!
wenn­t an!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: an + wennen