afbin­nen in Low German

Pronunciation: /ˈafˌbɪn̩/
verb
Syllabication: af·bin·nen
[1]
advanced vocabulary
active
Low Saxon:
wat, wat anbunnen is, lösen
German:
Examples:
[1] As he avends na Huus kamen is, hett he sik toeerst den Slipps afbunnen.
[2]
advanced vocabulary
active
Low Saxon:
fast anbinnen un so afdrücken
German:

Verbforms:

infinitive:
afbin­nen
past participle:
afbun­nen
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
present:
ik binn af
du binn­st af
he/se/dat binn­t af
wi binn­t af
ji binn­t af
se binn­t af
past:
ik bünn af
du bündst af
he/se/dat bünn af
wi bün­nen af
ji bün­nen af
se bün­nen af
perfect:
ik heff afbun­nen
du hest afbun­nen
he/se/dat hett afbun­nen
wi hebbt afbun­nen
ji hebbt afbun­nen
se hebbt afbun­nen
conjunctive:
ik bünn af
du bündst af
he/se/dat bünn af
wi bün­nen af
ji bün­nen af
se bün­nen af
imperative:
binn af!
binn­t af!

Etymology:

Sett sik tohoop ut: af- + binnen