afbin­nen auf Plattdeutsch

Aussprache: /ˈafˌbɪn̩/
Verb
Silbentrennung: af·bin·nen
[1]
Aufbauwortschatz
aktiv gebraucht
plattdeutsch:
wat, wat anbunnen is, lösen
deutsch:
Beispiele:
[1] As he avends na Huus kamen is, hett he sik toeerst den Slipps afbunnen.
[2]
Aufbauwortschatz
aktiv gebraucht
plattdeutsch:
fast anbinnen un so afdrücken
deutsch:

Verbformen:

Infinitiv:
afbin­nen
Partizip Perfekt:
afbun­nen
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Gegenwart:
ik binn af
du binn­st af
he/se/dat binn­t af
wi binn­t af
ji binn­t af
se binn­t af
Imperfekt:
ik bünn af
du bündst af
he/se/dat bünn af
wi bün­nen af
ji bün­nen af
se bün­nen af
Perfekt:
ik heff afbun­nen
du hest afbun­nen
he/se/dat hett afbun­nen
wi hebbt afbun­nen
ji hebbt afbun­nen
se hebbt afbun­nen
Konjunktiv:
ik bünn af
du bündst af
he/se/dat bünn af
wi bün­nen af
ji bün­nen af
se bün­nen af
Imperativ:
binn af!
binn­t af!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: af- + binnen