Land­koort op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈlantˌkɔː͡ɐt/
Substantiv
Sülven: Land·koort
Plural: Land­koor­ten f de Land­koort
[1]
Opbowoortschatt
plattdüütsch:
nedderlandsch:
düütsch:
Bispelen:
Ik kann en Landkoort nich lesen.

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: Land + Koort