Wi­ckwief op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈvɪkˌviːf/
Substantiv
Sülven: Wick·wief
Plural: Wi­ckwie­ver n dat Wi­ckwief
[1]
Randwoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
Töverin, Wohrseggerin
düütsch:

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: wicken + Wief