rus­te­rig op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈɾʊs·tə·ɾɪç/
Adjektiv
Sülven: rus·te·rig
rusteriger rusterigst
[1]
Opbowoortschatt
plattdüütsch:
nedderlandsch:
engelsch:
=
rusty
düütsch:
Bispelen:
De ole Melkkann is rusterig.

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: Rust + -ig