dalbu­cken op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈdɔːlˌbʊkn̩/
Verb
Sülven: dal·bu·cken
[1]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
na ünnen bögen
düütsch:
Bispelen:
[1] As he sik dalbucken dee, is em de Nahd von de Büx reten.

Verbformen:

Infinitiv:
dalbu­cken
PPP:
dalbu­ckt
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik bu­ck dal
du bu­ckst dal
he/se/dat bu­ckt dal
wi bu­ckt dal
ji bu­ckt dal
se bu­ckt dal
Vergangen Tiet:
ik bu­ck dal
du bu­ckst dal
he/se/dat bu­ck dal
wi bu­cken dal
ji bu­cken dal
se bu­cken dal
Perfekt:
ik heff dalbu­ckt
du hest dalbu­ckt
he/se/dat hett dalbu­ckt
wi hebbt dalbu­ckt
ji hebbt dalbu­ckt
se hebbt dalbu­ckt
Kunjunktiv:
ik bu­ck dal
du bu­ckst dal
he/se/dat bu­ck dal
wi bu­cken dal
ji bu­cken dal
se bu­cken dal
Imperativ:
bu­ck dal!
bu­ckt dal!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: dal + bucken