rin­leg­gen op Plattdüütsch

Utspraak op Platt: /ˈɾɪnˌlɛɡn̩/
Verb
Sülven: rin·leg·gen
[1]
Opbowoortschatt
plattdüütsch:
düütsch:
Bispelen:
Wo is denn mien Slötel? — Ik heff em dor in de Schaal rinleggt.

Verbformen:

Infinitiv:
rinleggen
PPP:
rinleggt
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik legg rin
du leggst rin
he/se/dat leggt rin
wi leggt rin
ji leggt rin
se leggt rin
Vergangen Tiet:
ik leed rin
du leedst rin
he/se/dat leed rin
wi leden rin
ji leden rin
se leden rin
Perfekt:
ik heff rinleggt
du hest rinleggt
he/se/dat hett rinleggt
wi hebbt rinleggt
ji hebbt rinleggt
se hebbt rinleggt
Kunjunktiv:
ik leed rin
du leedst rin
he/se/dat leed rin
wi leden rin
ji leden rin
se leden rin
Imperativ:
legg rin!
leggt rin!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: rin + leggen