weg­glip­pen op Plattdüütsch

Utspraak op Platt: /ˈvɛçˌɡlɪpm̩/
Verb
Sülven: weg·glip·pen
[1]
Opbowoortschatt
plattdüütsch:
düütsch:
nedderlandsch:
engelsch:
Bispelen:
Mi is de Seep wegglippt.

Verbformen:

Infinitiv:
wegglippen
PPP:
wegglippt
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik glipp weg
du glippst weg
he/se/dat glippt weg
wi glippt weg
ji glippt weg
se glippt weg
Vergangen Tiet:
ik glipp weg
du glippst weg
he/se/dat glipp weg
wi glippen weg
ji glippen weg
se glippen weg
Perfekt:
ik bün wegglippt
du büst wegglippt
he/se/dat is wegglippt
wi sünd wegglippt
ji sünd wegglippt
se sünd wegglippt
Kunjunktiv:
ik glipp weg
du glippst weg
he/se/dat glipp weg
wi glippen weg
ji glippen weg
se glippen weg
Imperativ:
glipp weg!
glippt weg!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: weg + glippen