krö­peln auf Plattdeutsch

Aussprache: /ˈkɾøː·pəln/
Verb
Silbentrennung: krö·peln
[1]
Aufbauwortschatz
aktiv gebraucht
plattdeutsch:
nich recht vörankamen bi wat

Verbformen:

Infinitiv:
krö­peln
Partizip Perfekt:
krö­pelt
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Gegenwart:
ik krö­pel
du krö­pelst
he/se/dat krö­pelt
wi krö­pelt
ji krö­pelt
se krö­pelt
Imperfekt:
ik krö­pel
du krö­pelst
he/se/dat krö­pel
wi krö­peln
ji krö­peln
se krö­peln
Perfekt:
ik heff krö­pelt
du hest krö­pelt
he/se/dat hett krö­pelt
wi hebbt krö­pelt
ji hebbt krö­pelt
se hebbt krö­pelt
Konjunktiv:
ik krö­pel
du krö­pelst
he/se/dat krö­pel
wi krö­peln
ji krö­peln
se krö­peln
Imperativ:
krö­pel!
krö­pelt!