wegschu­ven auf Plattdeutsch

Aussprache: /ˈvɛçˌʃuːm̩/
Verb
Silbentrennung: weg·schu·ven
[1]
Aufbauwortschatz
aktiv gebraucht
plattdeutsch:
deutsch:

Verbformen:

Infinitiv:
wegschu­ven
Partizip Perfekt:
wegscha­ven
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Gegenwart:
ik schuuf weg
du schuf­fst weg
he/se/dat schuf­ft weg
wi schuuft weg
ji schuuft weg
se schuuft weg
Imperfekt:
ik schööf weg
du schööfst weg
he/se/dat schööf weg
wi schö­ven weg
ji schö­ven weg
se schö­ven weg
Perfekt:
ik heff wegscha­ven
du hest wegscha­ven
he/se/dat hett wegscha­ven
wi hebbt wegscha­ven
ji hebbt wegscha­ven
se hebbt wegscha­ven
Konjunktiv:
ik schööf weg
du schööfst weg
he/se/dat schööf weg
wi schö­ven weg
ji schö­ven weg
se schö­ven weg
Imperativ:
schuuf weg!
schuuft weg!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: weg + schuven