anra­ken auf Plattdeutsch

Aussprache: /ˈanˌɾɔːkn̩/
Verb
Silbentrennung: an·ra·ken
[1]
Aufbauwortschatz
aktiv gebraucht
plattdeutsch:
beröhren
englisch:
deutsch:

Verbformen:

Infinitiv:
anra­ken
Partizip Perfekt:
anraakt
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Gegenwart:
ik raak an
du raakst an
he/se/dat raakt an
wi raakt an
ji raakt an
se raakt an
Imperfekt:
ik raak an
du raakst an
he/se/dat raak an
wi ra­ken an
ji ra­ken an
se ra­ken an
Perfekt:
ik bün anraakt
du büst anraakt
he/se/dat is anraakt
wi sünd anraakt
ji sünd anraakt
se sünd anraakt
Konjunktiv:
ik raak an
du raakst an
he/se/dat raak an
wi ra­ken an
ji ra­ken an
se ra­ken an
Imperativ:
raak an!
raakt an!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: an + raken