an­fe­gen auf Plattdeutsch

Aussprache: /ˈanˌfɛːɡn̩/
Verb
Silbentrennung: an·fe·gen
[1]
Aufbauwortschatz
plattdeutsch:
deutsch:

Verbformen:

Infinitiv:
an­fe­gen
Partizip Perfekt:
an­feegt
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Gegenwart:
ik feeg an
du feegst an
he/se/dat feegt an
wi feegt an
ji feegt an
se feegt an
Imperfekt:
ik feeg an
du feegst an
he/se/dat feeg an
wi fe­gen an
ji fe­gen an
se fe­gen an
Perfekt:
ik heff an­feegt
du hest an­feegt
he/se/dat hett an­feegt
wi hebbt an­feegt
ji hebbt an­feegt
se hebbt an­feegt
Konjunktiv:
ik feeg an
du feegst an
he/se/dat feeg an
wi fe­gen an
ji fe­gen an
se fe­gen an
Imperativ:
feeg an!
feegt an!

Etymologie:

Zusammengesetztes Wort bestehend aus: an + fegen