an­kö­ren auf Plattdeutsch

Aussprache: /ˈan·køː·ɾən/
Verb
Silbentrennung: an·kö·ren
plattdeutsch:
deutsch:

Verbformen:

Infinitiv:
an­kö­ren
Partizip Perfekt:
an­köört
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Gegenwart:
ik köör an
du köörst an
he/se/dat köört an
wi köört an
ji köört an
se köört an
Imperfekt:
ik köör an
du köörst an
he/se/dat köör an
wi kö­ren an
ji kö­ren an
se kö­ren an
Perfekt:
ik heff an­köört
du hest an­köört
he/se/dat hett an­köört
wi hebbt an­köört
ji hebbt an­köört
se hebbt an­köört
Konjunktiv:
ik köör an
du köörst an
he/se/dat köör an
wi kö­ren an
ji kö­ren an
se kö­ren an
Imperativ:
köör an!
köört an!

Etymologie:

Zusammengesetztes Wort bestehend aus: an + kören