an­foh­ren auf Plattdeutsch

Aussprache: /ˈanˌfɔː·ɾən/
Verb
Silbentrennung: an·foh·ren
[1]
Randwortschatz
plattdeutsch:
deutsch:
niederländisch:
englisch:
Beispiele:

Verbformen:

Infinitiv:
an­foh­ren
Partizip Perfekt:
an­foh­ren
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Gegenwart:
ik fohr an
du fohrst an
he/se/dat fohrt an
wi fohrt an
ji fohrt an
se fohrt an
Imperfekt:
ik föhr an
du föhrst an
he/se/dat föhr an
wi föh­ren an
ji föh­ren an
se föh­ren an
Perfekt:
ik heff an­foh­ren
du hest an­foh­ren
he/se/dat hett an­foh­ren
wi hebbt an­foh­ren
ji hebbt an­foh­ren
se hebbt an­foh­ren
Konjunktiv:
ik föhr an
du föhrst an
he/se/dat föhr an
wi föh­ren an
ji föh­ren an
se föh­ren an
Imperativ:
fohr an!
fohrt an!

Etymologie:

Zusammengesetztes Wort bestehend aus: an + fohren