an­lig­gen in Low German

Pronunciation: /ˈanˌlɪɡn̩/
verb
Syllabication: an·lig·gen
[1]
advanced vocabulary
Low Saxon:
German:
Examples:
[2]
peripheral vocabulary
Low Saxon:
German:
Examples:
He hett mi jümmer anlegen, dat ik em helpen mutt.
[3]
peripheral vocabulary
Low Saxon:
Examples:
Wat liggt an? — Noorden Kurs.
[4]
peripheral vocabulary
Examples:
Dat Tüüg liggt glatt an.

Verbforms:

infinitive:
an­lig­gen
past participle:
an­le­gen
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
present:
ik ligg an
du ligg­st an
he/se/dat ligg­t an
wi ligg­t an
ji ligg­t an
se ligg­t an
past:
ik leeg an
du leegst an
he/se/dat leeg an
wi le­gen an
ji le­gen an
se le­gen an
perfect:
ik heff an­le­gen
du hest an­le­gen
he/se/dat hett an­le­gen
wi hebbt an­le­gen
ji hebbt an­le­gen
se hebbt an­le­gen
conjunctive:
ik leeg an
du leegst an
he/se/dat leeg an
wi le­gen an
ji le­gen an
se le­gen an
imperative:
ligg an!
ligg­t an!
infinitive:
an­lig­gen
past participle:
an­le­gen
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
present:
ik ligg an
du ligg­st an
he/se/dat ligg­t an
wi ligg­t an
ji ligg­t an
se ligg­t an
past:
ik lagg an
du lagg­st an
he/se/dat lagg an
wi lag­gen an
ji lag­gen an
se lag­gen an
perfect:
ik heff an­le­gen
du hest an­le­gen
he/se/dat hett an­le­gen
wi hebbt an­le­gen
ji hebbt an­le­gen
se hebbt an­le­gen
conjunctive:
ik lagg an
du lagg­st an
he/se/dat lagg an
wi lag­gen an
ji lag­gen an
se lag­gen an
imperative:
ligg an!
ligg­t an!

Etymology:

Compound word constructed from: an + liggen