dalhang­en op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈdɔːlˌhaŋn̩/
Verb
Sülven: dal·hang·en
[1]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
an wat rünnerhängen
düütsch:
Bispelen:
[1] He lett de Ohren dalhangen.

Verbformen:

Infinitiv:
dalhang­en
PPP:
dalhung­en
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik hang­ dal
du hang­st dal
he/se/dat hang­t dal
wi hang­t dal
ji hang­t dal
se hang­t dal
Vergangen Tiet:
ik hüng­ dal
du hüng­st dal
he/se/dat hüng­ dal
wi hüng­en dal
ji hüng­en dal
se hüng­en dal
Perfekt:
ik bün dalhung­en
du büst dalhung­en
he/se/dat is dalhung­en
wi sünd dalhung­en
ji sünd dalhung­en
se sünd dalhung­en
Kunjunktiv:
ik hüng­ dal
du hüng­st dal
he/se/dat hüng­ dal
wi hüng­en dal
ji hüng­en dal
se hüng­en dal
Imperativ:
hang­ dal!
hang­t dal!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: dal + hangen