krö­pe­lig op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈkɾøː·pə·lɪç/
Adjektiv
Sülven: krö·pe·lig
kröpeliger kröpeligst
[1]
Opbowoortschatt
plattdüütsch:
in en sehrten Tostand
düütsch:

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: Kröpel + -ig