Utspraak op Platt: /ˈɡɾʊ·bəln/
Verb
Sülven: grub·beln
[1]
Randwoortschatt
plattdüütsch:
düütsch:
nedderlandsch:
engelsch:
Bispelen:
Wat grubbelst un grabbelst du dor in mien Kraam?

Verbformen:

Infinitiv:
grubbeln
PPP:
grubbelt
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik grubbel
du grubbelst
he/se/dat grubbelt
wi grubbelt
ji grubbelt
se grubbelt
Vergangen Tiet:
ik grubbel
du grubbelst
he/se/dat grubbel
wi grubbeln
ji grubbeln
se grubbeln
Perfekt:
ik heff grubbelt
du hest grubbelt
he/se/dat hett grubbelt
wi hebbt grubbelt
ji hebbt grubbelt
se hebbt grubbelt
Kunjunktiv:
ik grubbel
du grubbelst
he/se/dat grubbel
wi grubbeln
ji grubbeln
se grubbeln
Imperativ:
grubbel!
grubbelt!