dalsna­cken op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈdɔːlˌsnakn̩/
Verb
Sülven: dal·sna·cken
[1]
Randwoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
mit Wöör överwältigen
düütsch:
im Sinne von rhetorisch dominieren, nicht im Sinne von schlecht über etwas reden

Verbformen:

Infinitiv:
dalsna­cken
PPP:
dalsna­ckt
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik sna­ck dal
du sna­ckst dal
he/se/dat sna­ckt dal
wi sna­ckt dal
ji sna­ckt dal
se sna­ckt dal
Vergangen Tiet:
ik sna­ck dal
du sna­ckst dal
he/se/dat sna­ck dal
wi sna­cken dal
ji sna­cken dal
se sna­cken dal
Perfekt:
ik heff dalsna­ckt
du hest dalsna­ckt
he/se/dat hett dalsna­ckt
wi hebbt dalsna­ckt
ji hebbt dalsna­ckt
se hebbt dalsna­ckt
Kunjunktiv:
ik sna­ck dal
du sna­ckst dal
he/se/dat sna­ck dal
wi sna­cken dal
ji sna­cken dal
se sna­cken dal
Imperativ:
sna­ck dal!
sna­ckt dal!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: dal + snacken